डोह

डोह.

Advertisements

डोह

डोह

अनिरुद्ध बनहट्टी

वितळत्या दुपारीपासून
सुरु जीवाची काहिली

संध्याकाळ होईपर्यंत
कशीबशी साहिली

173

दाटलेली गर्दी शेवटी
निपटत आली अंती

मग एकटा उरलो मनी
कुणीही नाही भवती

त्या एकांती गुप्त माझा
मार्ग हा अरण्यनिळा

मोरपंख गगन झाले
सूर्य झाला सावळा

सावल्या दाट होती
वेलींच्या गुंत्यामधे

173

झुळूक येता खूण पटे
ओलावा हवेमधे

अचानक खळखळाट
आला तो कानावरी

पाण्याच्या स्पर्शाची
उमटली ती शिरशिरी

उंच तरूंच्या मधे
कृष्ण काळा खोल डोह

डोहामध्ये तरंगतांना
सुटला जीवाचाही मोह!

पावसाचा पडदा

 

पावसाचा पडदा

अनिरुद्ध बनहट्टी

 

घनदाट कोसळणारा आवाज
अनाहत बधीर कान
पावसाच्या पडद्यामागे
सुन्न झालेले भान

 

ती निघून गेली तेव्हापासून
आकाश वितळून कोसळतंय
डोळ्यातला पाऊस सर्व
आकाशाचा उतरला गर्व

 

समईत जाळणारी वात
विझलेली धूर पांघरून
भर दुपारी असे कसे
आले दाट अंधारून

 

दैवाने असे सततच
माझ्याशी वैर मांडले
आता तर आकाशातून
माझे धोधो रक्त सांडले

आदरांजली

अनिरुद्ध बनहट्टी

शब्द असे उन्मत्त माजले अर्थ कोळुनी प्याले

निरर्थ मग हे भाषांमधले कवितेच्या कामी आले

 

भगवे गर्द माळुनि देखिल विधवा झाली सांज

नभा टेकली विलक्षण रात्र कवटीची वाजे झांज

 

डोळ्याने सुगंध स्पर्शता स्तनास चांदणे रुते

धूसर डोंगर स्पष्ट धुके हे आकाश मात्र रिते

 

हंबरगायी सळसळ गवती डंख विषारि त्रिशूळ

गर्भगृही अंधाराच्या फुटले नागांचे वारूळ

 

वेद पुराणे रुसून बसली कृष्णाचा ऐकून पावा

यशवदेला फुटला पान्हा गायी करिति दुरावा

 

जडावले अंबर काळे झुंबर लोंबती ढगांचे घोस

पाऊसकाळी रक्तसकाळी मदिरेचा झाला सोस

 

कमरेत वाकली पाल ग्रेसफुल चुकचुकला काजवा

हॉस्पिटलाच्या शुभ्रप्रकाशी फुलपाखरांचा थवा

 

राजपुत्र घोड्यावरून चौखुर उधळत गेला

सर्व मुलीही निघून गेल्या गुलाब वाळवण्याला

स्वप्न

 

स्वप्न
अनिरुद्ध बनहट्टी

तू म्हणतेस म्हणून

मी जगत राहतो
स्वप्नात अजून देखील
तुलाच मी पाहतो

मला माहीत आहे
आपले विश्व निराळे
तरीही का कोण जाणे
आकाश दोघांचेही निळे

आकाश जांभळे झाले होते
काही क्षणांसाठी
अन् तेवढ्यात पडल्या होत्या
प्रेमाच्या निरगाठी

तुला आठवते ती संध्याकाळ
उगवत असलेलं चांदणं
प्रेमासाठी तू दिलेला
देह तुझा आंदण

सकाळ होता होता
जाग तुला आली
वादळ शमून गेले
पाचोळा राहिला खाली

पुन्हा न भेटण्याची
मला शपथ देऊन
आपल्या विश्वामधे
तू गेलीस निघून

1.jpg

आयुष्य स्वप्न झाले
जगणे फक्त आभास
बकुळीच्या फुलांना
अजूनही येई सुवास

आरसे

आरसे
अनिरुद्ध बनहट्टी

शरिराची कैद मनाला कोडे पडले कसे
एकमेकांच्या नयनी बघती आंधळे आरसे

असह्य खाई पूर्ण पोकळी मनास नाही थारा
शीड जसे हे प्रेत लटकते जराहि नाही वारा

अनंत सागर सुकाणूविना भरकटले जहाज
किती युगांचा प्रवास उरला काहि कळेना आज

राखाडी रंग सर्वत्र फासला पडला रात्री चकवा
कोण कुणाला मार्ग दाखवे चक्रव्यूह हा फसवा

अंधाराच्या तळात जाउन मूळ विषारी डसे
विषवृक्षाच्या छायेमध्ये क्रूरपणाचे ठसे

आकाश पूर्ण डागाळुन गेले कृष्णमेघ हे जमले
उदासीनता दाटुन आली काळोखाचे इमले

गुरुत्वाकर्षण वाढत गेले असह्य झाला वेग
दरीतळाशी आदळतांना दगडालाही पडली भेग

drawing_hands
त्या भेगेतच ठिणगी दोन आरशांमध्ये पडली
अनंत पोकळी प्रतीबिंबांच्या माळेने उजळत गेली

drawing_hands

सर्व रिकामे अवकाश बहरले उगवला प्रखर हा तारा
गर्भार जाहले शीड जणू अन पिता जाहला वारा

समुद्र थेंब जाहला, तीरासम धावे जहाज
अनंत युगांचा प्रवास झाला एका क्षणात आज

सतत उसळते कारंजे सुखद हे उसंत नाहि जराशी
हिरवे ओले कंच गवत हे श्रांत तृषार्त प्रवासी

सोनेरी उजळली प्राची रंग स्फोटला भगवा
जणू विश्व हे आज जन्मले सूर्य उगवला नवा

तेजाच्याही तीव्रतेहुनी शुभ्र असावे कसे
अमृतवेला पसरत गेली पानोपानी आरसे

कृष्णमेघ हे बरसुन गेले पाउस पाडुन दमले
वारादेखिल ओला झाला उमलुन आली कमळे
 पिसाहूनही हलके होता वरती जाण्या वेग
स्फोट मनाचा झाला जणु अन असह्य हा आवेग

मनाला कोडे पडले शरीर पारदर्शक झाले कसे
एकमेकांच्या समोर ठाकले स्वयंप्रकाशी आरसे