स्वप्न

 

स्वप्न
अनिरुद्ध बनहट्टी

तू म्हणतेस म्हणून

मी जगत राहतो
स्वप्नात अजून देखील
तुलाच मी पाहतो

मला माहीत आहे
आपले विश्व निराळे
तरीही का कोण जाणे
आकाश दोघांचेही निळे

आकाश जांभळे झाले होते
काही क्षणांसाठी
अन् तेवढ्यात पडल्या होत्या
प्रेमाच्या निरगाठी

तुला आठवते ती संध्याकाळ
उगवत असलेलं चांदणं
प्रेमासाठी तू दिलेला
देह तुझा आंदण

सकाळ होता होता
जाग तुला आली
वादळ शमून गेले
पाचोळा राहिला खाली

पुन्हा न भेटण्याची
मला शपथ देऊन
आपल्या विश्वामधे
तू गेलीस निघून

1.jpg

आयुष्य स्वप्न झाले
जगणे फक्त आभास
बकुळीच्या फुलांना
अजूनही येई सुवास

Advertisements

आरसे

आरसे
अनिरुद्ध बनहट्टी

शरिराची कैद मनाला कोडे पडले कसे
एकमेकांच्या नयनी बघती आंधळे आरसे

असह्य खाई पूर्ण पोकळी मनास नाही थारा
शीड जसे हे प्रेत लटकते जराहि नाही वारा

अनंत सागर सुकाणूविना भरकटले जहाज
किती युगांचा प्रवास उरला काहि कळेना आज

राखाडी रंग सर्वत्र फासला पडला रात्री चकवा
कोण कुणाला मार्ग दाखवे चक्रव्यूह हा फसवा

अंधाराच्या तळात जाउन मूळ विषारी डसे
विषवृक्षाच्या छायेमध्ये क्रूरपणाचे ठसे

आकाश पूर्ण डागाळुन गेले कृष्णमेघ हे जमले
उदासीनता दाटुन आली काळोखाचे इमले

गुरुत्वाकर्षण वाढत गेले असह्य झाला वेग
दरीतळाशी आदळतांना दगडालाही पडली भेग

drawing_hands
त्या भेगेतच ठिणगी दोन आरशांमध्ये पडली
अनंत पोकळी प्रतीबिंबांच्या माळेने उजळत गेली

drawing_hands

सर्व रिकामे अवकाश बहरले उगवला प्रखर हा तारा
गर्भार जाहले शीड जणू अन पिता जाहला वारा

समुद्र थेंब जाहला, तीरासम धावे जहाज
अनंत युगांचा प्रवास झाला एका क्षणात आज

सतत उसळते कारंजे सुखद हे उसंत नाहि जराशी
हिरवे ओले कंच गवत हे श्रांत तृषार्त प्रवासी

सोनेरी उजळली प्राची रंग स्फोटला भगवा
जणू विश्व हे आज जन्मले सूर्य उगवला नवा

तेजाच्याही तीव्रतेहुनी शुभ्र असावे कसे
अमृतवेला पसरत गेली पानोपानी आरसे

कृष्णमेघ हे बरसुन गेले पाउस पाडुन दमले
वारादेखिल ओला झाला उमलुन आली कमळे
 पिसाहूनही हलके होता वरती जाण्या वेग
स्फोट मनाचा झाला जणु अन असह्य हा आवेग

मनाला कोडे पडले शरीर पारदर्शक झाले कसे
एकमेकांच्या समोर ठाकले स्वयंप्रकाशी आरसे