.

Advertisements

अगदी थोड्या
अनिरुद्ध बनहट्टी

अगदी थोड्या कातळात
संपली माझी नक्षी
उरलेल्या दगडाचा
उडाला आभाळात पक्षी

flight of the moonstone

अगदी थोड्या शब्दात
संपली माझी पहाट
आणि मग उरले
गाडग्यांचेच रहाट

अगदी थोड्या थेंबात
जन्मली जाम पिलावळ
पक्वान्नांचे सण संपले
घराची झाली खानावळ

अगदी थोडा पाऊस
जमीन तडकलेली
नुसतेच गाभण ढग
सावली भडकलेली

अगदी थोडा सुगंध
बाकी घाणेरीची फुले
चाफ्याच्या झाडाखाली
हगायला बसली मुले

अगदी थोड्या जहाजांची
क्षितिजापल्याड धाव
पैलतीरी जायला
मृत्यूचा साधा पडाव

अगदी थोड्या स्पर्शातच
तिचे कौमार्य छेदले
खरे तर बलात्काराच
पण कपाळी कुंकू गोंदले

अगदी थोड्या पैशासाठी
आयुष्य टाकले गहाण
चंदनच कठीण होते
झिजून गेली सहाण

अगदी थोडे उरले आता
सतारीचे दिड दा दिड दा
चारदा आत्महत्या केली
अजून का पडेना पडदा?

अगदी थोडी आतषबाजी
संपली माझी दिवाळी
अवसेला रिकामे आकाश
रात्र मखमली काळी

आता पुरे झाले
अगदी थोडे अगदी थोडे
घोडी चढली वरती
शिंगरू व्यायले घोडे

अगदी थोड्या कवितांना
प्रवाह झाला मोकळा
दरवेळी कोण फोडणार
शुक्राचार्याचा डोळा?

अगदी थोड्या विजांनी
आकाश लखलखले
बाकी कुंद राखाडी
दडपणानेच मेले

अगदी थोड्या खुणा
ठेवल्यात मी मागे
तरीही त्यातसुद्धा
केवढे गुंतले धागे

अगदी थोडी गाणी
म्हणावी वाटली आपली
शिडकावा संपतो तोच
धरणी पुन्हा तापली

अगदी थोड्या अंकांमध्ये
गणित झाले बंदिस्त
प्रयोगशाळेत सुबक
प्रत्यक्ष अस्ताव्यस्त

अगदी थोडी दारू
चढली मेंदूच्याही वर
काळाचा बोथटला बाण
अवकाश झाले अनावर

अगदी थोड्या कल्पना
कागदावर साकार झाल्या
प्रचंड वांझोटा कचरा
सगळाच छापून आला

अगदी थोडक्याने
चुकली शेवटची गाडी
फलाटी उरलो एकटा
भोवती घनदाट झाडी

सगळे इकडचे तिकडचे
स्वतःचे अगदीच थोडे
बगळे सगळे शहाणे
राजहंस ठरले वेडे

अगदी थोडे रक्त
जमीनीवर सांडले
प्रेतांच्या उतरंडीवर
प्रत्येक साम्राज्य मांडले

अगदी थोडे पूर्णविराम
वाक्याला करतात पूर्ण
अक्षरांची नुसती झाडे
कागदावरती निष्पर्ण

अगदी थोडे मागणे
देवा तू असशील तर
अव्यक्त असो अस्तित्त्व
नाहीसे व्हावे अंबर

ती व तो : १ : ती

अनिरुद्ध बनहट्टी

shutterstock_2292240

तिची पापणी झुकली
सगळा अंधार झाला
फ्लूरोसंट चुंबन
ओठांचा काजवा झाला

दुपार बाहेर होती
आतमध्ये श्रावण
‘घोऽऽ’ अनाहत पाऊस
डावाचे पत्ते बावन

बावन आठवड्यांमध्ये
संपलं एक वर्ष
तरीही नवीन राहिला
तिचा ताजा स्पर्श

दोघेच आम्ही दुनियेत
इव्ह आणि आदम
बाकी अस्तित्व नाही
फक्त आमची सरगम

सूर जुळलेले
सर्व सप्तकांमध्ये
फूल उमलावे जसे
सर्व ऋतुंमध्ये

प्रेम म्हणजे काय
विचारू नका आम्हाला
एकत्र जगण्या शिवाय
फुरसत आहे कुणाला?

ती माझी पारो
पण मी देवदास नाही
आमच्या डोळस प्रेमाला
कुठलाच शाप नाही

तिची वाट कधी
पहावीच लागली नाही
अपोआप आम्ही भेटायचो
ठरवायचो देखील नाही

म्हणून माझ्या कविता
विरह दुःखाला मुकल्या
बकुळ फुलांच्या माळा
सर्व सुगंधी सुकल्या

सरोवराहून खोल
तिचे गहिरे डोळे
बहाणे बनवण्यात पटाईत
पण माझ्यासाठी भोळे

तिचे शारीर सौंदर्य
वेगळे नाही जाणवले
मने एकत्र झाली
शरीर पूर्ण मालवले

आमचे एकत्र येणे
इतके तीव्र असायचे
जणू जीवच जायचा
काही भानच नसायचे

ती आई झाली
की मी व्हायचो मूल
तिच्या वात्सल्याची
मला पडायची भूल

जगानं तिला छळलं
की मी व्हायचो बाप
खांद्यावरचं तिचं मस्तक
थोपटायचो आपोआप

ती आणि मी
एकमेकांसाठी घडवलेले
जीगसॉचे सगळे तुकडे
एकत्र अचूक बसलेले

तरीही नवीन झाला
येणारा प्रत्येक क्षण
स्पर्शाने प्रेमाच्या
फुललेला कण अन कण

ती कधी उन्मत्त वादळ
मी कुशल नावाडी
मी मंद झुळुकेचा सुगंध
ती फुलांची परडी

मी झालो ज्वालामुखी
तर ती हिमवर्षाव शुभ्र
विझून जायची सगळी
भांडणाची पेटती अभ्र

पण त्या भांडणांमध्ये
असली मजा यायची
कारण नंतरची बट्टी
शृंगारात नहायची

एका टिपूर पौर्णिमेला
छतावर तिच्या बरोबर
आम्हा दोघांनाही दिसला देवदूत
अगदी स्पष्ट आणि खरोखर

आम्ही दोघे जन्मलो
एकमेकांसाठीच फक्त
जसे शरीरात वाहते
उष्ण लाल रक्त

देव असो वा नसो
आम्ही दोघे तर आहोत
स्वच्छ गाणारे सूर
मानवतेच्या टाहोत

शेवट नाही याला
राहीन मी लिहीतच
सर्व विश्व भरलंय
या लहानशा वहीतच

अक्षरांची सर्व कॉम्बिनेशन्स
संपून गेली तर
नवीच भाषा बनवेन मी
पण थांबणार नाही माझा स्वर

ती स्त्री मी पुरुष
हा तर एक अपघात
फक्त आत्मे आम्ही
परस्परांच्या हृदयात!

shutterstock_2292240

(आगामी : २ : तो )